پویش «نور امید» از وطن‌زرین در جهت همدلی با زنان مناطق کم‌برخوردار اجرا شد

وقتی از فقر صحبت می‌شود، معمولاً ذهن‌ها به سمت غذا، سرپناه یا دارو می‌رود. اما میلیون‌ها زن و دختر نوجوان در جهان، با نوع دیگری از محرومیت هم مواجه‌اند؛ محرومیتی که مستقیم به بدن، سلامت و حضور اجتماعی آن‌ها گره خورده است.

فقر پریود فقط نداشتن نوار بهداشتی نیست. یعنی زمانی که پریود، به‌جای یک روند طبیعی بدن، تبدیل به اضطراب، حذف اجتماعی و محدودیت روزمره می‌شود.دختری که چند روز مدرسه نمی‌رود.زنی که در شرایط بحران، بهداشت پریود را در اولویت آخر می‌گذارد.نوجوانی که هنوز درباره بدنش آموزش کافی ندارد اما همزمان باید با شرم اجتماعی هم مواجه شود. و این بحران، در شرایط جنگ، مهاجرت اجباری و فشار اقتصادی، چند برابر می‌شود.

جایی که برند از نمایش فاصله می‌گیرد

بسیاری از برندها ترجیح می‌دهند درباره توانمندسازی حرف بزنند و کمتر وارد بخش‌های ناراحت‌کننده تجربه زنانه شوند. چون بحران، جنگ و فقر، فضای امن تبلیغات نیستند.
اما «نور امید» دقیقاً وارد همین منطقه شده است.
اینجا محصول، قهرمان داستان نیست. حتی برند هم خودش را ناجی معرفی نمی‌کند. مسئله اجتماعی در مرکز قرار گرفته و برند تلاش می‌کند بستری برای مشارکت بسازد.این همان نقطه‌ای است که یک پویش، از مسئولیت اجتماعی نمایشی فاصله می‌گیرد و به مدلی از برندسازی نزدیک می‌شود که تلاش می‌کند اثر واقعی و ماندگار در جامعه ایجاد کند؛ جایی که برند، فقط درباره «کمک کردن» حرف نمی‌زند، بلکه بخشی از یک تغییر اجتماعی می‌شود.

چگونه پنبه‌ریز فقر پریود را به یک گفت‌وگوی اجتماعی تبدیل کرد؟

«نور امیدی روشن کن»؛

حدود ۱.۸ تا بیش از ۲ میلیارد نفر در جهان هر ماه پریود را تجربه می‌کنند. از میان آن‌ها، حدود ۵۰۰ میلیون نفر به امکانات، محصولات یا بهداشت پریود مناسب دسترسی ندارند؛ یعنی در وضعیت «فقر پریود» قرار می‌گیرند. پویش «نور امیدی روشن کن» از برند پنبه ریز تلاش می‌کند موضوعی را وارد ادبیات عمومی کند که سال‌ها پشت سکوت، شرم اجتماعی و نادیده‌گرفتن پنهان مانده بود: «فقر پریود» و شاید مهم‌ترین نکته همین باشد؛ پنبه‌ریز در این پویش، فقط درباره محصول حرف نمی‌زند. درباره تجربه زن بودن در شرایط نابرابر حرف می‌زند.

از «آگاهی» تا «مشارکت واقعی»

یکی از هوشمندانه‌ترین بخش‌های پویش، مدلی است که برای مشارکت مخاطب طراحی شده. در بسیاری از پویش‌های مسئولیت اجتماعی، مخاطب فقط شاهد «کمک کردن برند» است. اما پنبه‌ریز، کاربر را وارد چرخه اثر کرده است.
در پویش «نور امید»، کاربران با خرید محصولات پنبه‌ریز و ثبت کد روی بسته‌بندی، در تأمین محصولات بهداشت پریود برای زنان و دختران نوجوان مناطق کم‌برخوردار مشارکت می‌کنند. این یعنی کمک اجتماعی، از یک رفتار مناسبتی به بخشی از رفتار روزمره خرید تبدیل می‌شود.

از منظر مارکتینگ، این دقیقاً همان چیزی است که پویش را ماندگارتر می‌کند؛ تبدیل مخاطب از «تماشاگر پویش» به «بخشی از پویش».

۲۶۶ هزار روایت دیده شدن

این پویش از ابتدا با توزیع بیش از ۲۶۶ هزار نوار بهداشتی در استان‌هایی مانند سیستان و بلوچستان، البرز ، تهران، اصفهان، بوشهر، زنجان و … اجرا شد. اما اهمیت پروژه فقط در عددها نیست. بخش مهم‌تر، شبکه انسانی‌ای است که پشت آن شکل گرفت؛ همکاری با گروه‌های محلی و فعالان میدانی برای اینکه کمک‌ها دقیق‌تر، واقعی‌تر و نزدیک‌تر به نیاز افراد برسد. در واقع پویش، فقط محصول توزیع نکرد؛ حس دیده شدن را هم منتقل کرد.
شاید به همین دلیل است که یکی از تأثیرگذارترین بخش‌های پویش، نه ویدئوها و نه آمارها، بلکه پیام‌های کوتاهی است که مردم در سایت ثبت می‌کنند تا همراه بسته‌ها ارسال می‌شود:
«اگر این بسته به دستت رسید، یعنی جایی در این کشور کسی به تو فکر کرده است.»
این جمله، خلاصه DNA پویش است؛ پویشی که بیشتر از ترحم، روی همدلی، دیده شدن و حس همراهی تمرکز کرده است.

یک میلیون پد و یک گفت‌وگوی بزرگ‌تر

حالا پنبه‌ریز، همزمان با ۲۸ می، روز جهانی بهداشت پریود (۷ خرداد)، بخش بعدی پویش را آغاز می‌کند؛ مرحله‌ای با هدف تأمین یک میلیون پد بهداشتی برای زنان و دختران نوجوان در مناطق کم‌برخوردار. اما شاید مهم‌ترین اتفاق این پویش، نه عدد یک میلیون، بلکه بزرگ‌تر شدن گفت‌وگویی باشد که پیرامون آن شکل می‌گیرد.
اینکه پریود، دیگر فقط یک موضوع پنهان و خصوصی نباشد. اینکه درباره فقر پریود، مثل هر مسئله اجتماعی دیگری حرف زده شود و اینکه بدن زنانه، حتی در شرایط بحران، از اولویت حذف نشود.